Ξεπηδούν μεσημεριάτικα
στην άκρη των νερών
μικρές ενώσεις της φωτιάς.
Η ψυχή με άστρο.
Η ψυχή με τριγμό.
Καθένας στους τόπους
που σκίζει ο άνεμος
τα μικρά μας πρόσωπα
και ξεπηδούν χιλιάδες σπόρια.
Απλώνονται εκεί που τόλμησαν ν’ αγγίξουν
το στόμα της χαράς,
το αίμα του λύκου,
την έκσταση της παντοδύναμης λαχτάρας.
Απ’ τις δαγκάνες των άνυδρων
περισώζω τη μυρωδιά του ευκαλύπτου,
ικέτης πάνω απ’ το κύμα,
το θρόισμα της γλυκόστακτης σιωπής,
το λουλακί που αγιάζει
των ονείρων τα κακοπέρατα.
Κασσίτερος ανάμεσα στο λιωμένο ουρανό.
Μιλώ για αστερίες,
σφυροκοπώ τ’ αγέννητα.
Μόνο τρελοί παίρνουν
το σχήμα του νερού.
Κι ο ήλιος υπέρμετρος.
ΛΕΞΟΦΟΡΕΜΑΤΑ 