Αστρογραφώ σε κρύο βράδυ,
μικρά κρύσταλλα αστράφτουν στο σκοτάδι,
ένας ωκεανός γεμάτος μάτια καθάρια,
διαμαντάκια που χώρεσαν τα άγια,
μια νύχτα τέτοια
θαυμάζω την ώρα του μαύρου και του άσπρου
ολόκληρο ξεκλειδώνει το άφωνο,
αντηχεί ζωντανό,
μονάκριβο,
ο ήλιος και η σελήνη
συναντούν τον εαυτό τους,
ένα χώμα ογκώδες βγάζει τη γλώσσα του,
οι φωνές των σκιών πώς λαχανιάζουν,
η οικουμένη χύνεται σε σκοτεινά νερά,
ποιός να χλευάσει μεσ’ στο στόμα μου,
παίρνει αλάτι η φωνή μου απ’ τη θάλασσα,
άσπρα γλαρόνια
μεσ’ στ’ ουρανού την επίστρωση
ταξιδεύουν από δείλι σε πηγή,
ασταμάτητα θροΐζουν των ονείρων οι φυγές,
γελούν ηλιαχτίδες σε διάφανες αυγές,
ο ήχος
αξίνα και τίναγμα,
σατέν λευκό
μέσα σε κήπο που τον φεγγίζει.
Τα μυστικά των θεών
στοργή και χρώματα σε σμιλεμένο χάος.
Ό,τι ραντίζω στην πέτρα ήσυχα
χαϊδεύει το σύννεφο ανάποδα
κι όλα τα άνθη μοσχοβολιά,
λιλά λουλούδια που αντέχουν
στο χειμώνα.
ΛΕΞΟΦΟΡΕΜΑΤΑ 