Έλα γύρω μου,
αποκομμένε γαλαξία,
τρέχει διάπλατο χρυσάφι
κάτω από το δέρμα μου.
Πού τα κράτησα
και τα πήρα μαζί μου
τα λευκά μαργαριτάρια.
Ο Αποσπερίτης
τύλιγε ζεστά
της Σελήνης το δαίμονα.
Ακουμπώ το χέρι
μια στ’ άστρα
μια στα χείλη,
ό,τι κλείνει
να σβήνει με φως.
Όλα τα σημεία
φτιάχνουν θάλασσα
με των αστερισμών τη γραφή
και οι έννοιες μας
νιώθουν αιώνιες.
ΛΕΞΟΦΟΡΕΜΑΤΑ 