[Ήταν εκείνο το άνθισμα…]

Ήταν εκείνο το άνθισμα
της άνοιξης
που ευεργετούσε
τη βραχνή μέλισσα.
Κι αν σμίγαν οι νότες
με τα πουλιά,
ήξερε η σιωπή ν’ ανοίγεται
και να γιορτάζει.
Το γέλιο νερό
διαπότιζε
το θνητό και το ατέρμονο.
Κι όλη η δύναμη
χωριζόταν στα δύο.

Leave a comment