Είναι κοντά,
ευωδιάζει η σκοτεινή πηγή
με τ’ ασημένια τριαντάφυλλα.
Πέτρες λευκές σαν σάρκα σφιχτού αυγού
αγγίζουν το νερό της.
Τριγύρω υάκινθοι και πέρα μακριά
μεγάλα ηλιοτρόπια με κίτρινους κροτάφους.
Βαδίζω ήσυχα,
ώρα χλωμής μελαγχολίας.
Κάτι ξεχνώ κι όλο γέρνω το κεφάλι,
το φεγγαρόφωτο μ’ αγγίζει απαλά στην πλάτη,
χέρια αόρατων αγγέλων ενώνονται
με το δικό του.
Τ’ άστρα σχηματίζουν κρυστάλλινα σχεδιάσματα.
Η νύχτα γκρεμισμένη, καλεί τα σύννεφα
και τη θάλασσα να την πνίξουν
με τους χυμούς τους.
Τόση άγνοια σε τόση άνοιξη.
Ανθίζω γκριζόμαβη. Αργά.
ΛΕΞΟΦΟΡΕΜΑΤΑ 