Φυσά ο αγέρας τα σημάδια της
κι η τσαλακωμένη της χλωμάδα
φουντώνει δέντρα και σκιές
που διχαλώνουν τα μετάλλινα κοράλλια της.
Μαλακωμένη σε κάθε της γένεση,
δρασκελίζει φοβερούς ωκεανούς
μ’ ένα της άγγιγμα.
Κάποτε θα την πλάθουν με νερό.
Η νύχτα μαντεμένια,
λογχίζει τα ρουμπινένια όνειρα.
Μικρά κοσμήματα, σαν ξαγκαθιά
θα ζωγραφίζονται απ’ τα μέσα της
σε κάθε άοπλη ανάσα.

Το πανίσχυρο
δεν χρειάζεται λέξεις,
φωλιάζει στις εσοχές της καταιγίδας
και ταξιδεύει στο χώρο
με κίτρινο χρώμα.
Απαλά μας επιστρέφει
απ’ τις ποινές.

Απόψε νανουρίzω τρυφερά
τις σιωπές των φεγγαριών.
Ακούγονται σα να έχουν ζήσει χίλιες ζωές.
Οι αστράγαλοί μου στριφογυρίζονται σε σκάλες.
Πλάθω με τα χέρια κίτρινα ρόδα
και τα κάνω πυρσούς σε παγερές σπηλιές.
Κατακλύζει το γέλιο ενός άστρου
τον κήπο μου όλο.
Ίντιγκο πέταγμα κυλιέται απαλά
με τους ήχους των σκιών,
χωμάτινα χέρια και θάλασσα ανέγγιχτη.
Συσπασμένη η νύχτα. Ό,τι ρίγησε γλιστρά
και δαντελώνει τους όγκους.
Ένα άρωμα χύνει λουλούδια φυσώντας την άβυσσο.
Τα πλάσματα γύρω ψιχαλίζουν κωφάλαλες ανάσες.
Απόψε νανουρίζω αχαρτογράφητα όνειρα.

Ξεφλουδίζεται αργά
αυτή η όραση που συχνά
παίρνει το χρώμα απ’ τα δαμάσκηνα.
Ανάμεσα στα λιόφυλλα
έρχεται ζωηρή η μεσημβρία.
Διορθώνονται σε σκοτεινό θάλαμο
οι ατέλειες του φωτός.
Απόκρημνα βράχια και θολά νερά
γυρνούν τις ρίζες ανάποδα στην αλμύρα.
Κι όλα τα χρόνια, πρησμένα,
ζώνονται την ευθύνη.
Στις παλάμες άρρητη μύηση,
φεγγαρόλιθοι και σκοτάδια.
Μια φωνή άνεμος
ασκητεύει και φεγγοβολά.
Σημάδια πάνω στην εύθραυστη ύλη,
δείχνουν αστρονόμηση και φως
κι οι ασημοτυπίες της βροχής
καθορίζουν τους χάρτες μας.

Την κόβουμε την άνοιξη,
τη βάζουμε σε διάφανα δόντια
κι απλήγωτη
βγάνει όλα της τα χρώματα.
Μετά,
την περιμένουμε
ν’ ανθίσει.