Χούφτες τσίγκινων αστραπών
μ’ αγγίζουν κατάσαρκα,
το φως κουλουριασμένο
σε στάση εμβρυική.
Σμάρια σταγόνων
μουσκεύουν υπόγειες αλυσίδες,
κινούνται ανάποδα
δαγκώνοντας σιωπές
οι μύθοι των ήχων,
σκαρφαλώνω στα νυχτολούδουδα
και κάθε τους στιβάδα
χαϊδεύει τη γλώσσα μου
με της νύχτας το ξέσπασμα,
βρυχηθμός και σκιρτήματα,
κατατρώγονται τα περιθώρια γενναιόδωρα,
σαν να πνίγει το φως του το φεγγάρι
ανάμεσα απ’ το φύλλωμα των δέντρων
και τρίβεται κάθε λευκή ανταύγεια
στα χείλη μου με δύναμη,
ένα εγκώμιο υπόκωφο,
πριν ξαναφύγει μ’ αμφίρροπο κάρφωμα.
ΛΕΞΟΦΟΡΕΜΑΤΑ 