Τί ήχοι ακούγονται;
Τί φτάνει σε μας
απ’ τους ψαλμούς των κοραλλιών;
Εκατόχρονοι διαβάτες
που σαλεύουν, μουρμουρίζουν κουλουριασμένοι
σε σπλάχνα χρόνου ταξιδιάρικου,
βαθύτερα μένουν οι άνθρωποι,
ξεφυλλίζεται η μνήμη
σε χάρτινες αγρύπνιες,
ιχνογραφώ στον ουρανίσκο μου
τα μπόσικα περάσματα,
ανασύρονται χρώματα πηχτά,
αφήνουν αποτύπωμα
στις ρυτίδες της θλίψης
και μόνο τότε,
καταδέχεται ο άνεμος
να περιβρέξει την γαλήνη
με ανθισμένο ανοιξιάτικο στρωσίδι
από χλωρές αμυγδαλιές
και σταγόνες της σελήνης,
μυημένες στα αντίπερα μονιάσματα.
ΛΕΞΟΦΟΡΕΜΑΤΑ 