Χώνει λίγο το κεφάλι του
το άστρο
μέσα στο σύννεφο,
με την πύκνια του
το ρουφά ολόκληρο.
Φέγγει
η αυτοπυρπολημένη ύλη αλλιώς.
Με τη μελωδία του μπλε
να κοιμηθείς.
Ακούγεται σαν ήχος προσταγής
κι η νύχτα με τα πελέκια της
φωτοσβήνει
την αλμυρή θάλασσα.
Γεμίζει μαργαρίτες.
ΛΕΞΟΦΟΡΕΜΑΤΑ 