Τ’ αστέρια φαίνονται σβησμένα
απ’ το φως της.
Καλή σελήνη και πλατιά και αγαθή σελήνη.
Εκεί στις άκρες των χειλιών της
διαγράφονται τα στραβοπατημένα
των ανθρώπων βήματα.
Και το πρόσωπό της αφράτο, στρογγυλό
και πώς γυαλίζει.
Ακούγονται σαν χάντρες
τα μάτια που πάνω της τρίβονται.
Σ’ αυτό τον χώρο με τις καμπύλες
από τη θάλασσα ως το περβάζι
στέκει σα γάλα και σα μάρμαρο
ο λεκές της
και τα λουλούδια ανάμεσα
στα γόνατα της γης
αυτό το άγγιγμα προσμένουν
να στενάξουν.
Να κρεμαστούν από τον ήχο τους
μουγγά τα πεφταστέρια
και να μυρίσουν οι ευχές
νυχτερινή δροσιά και χρυσαφόσκονη.