Απόψε, φίλησα στο στόμα τη νυχτιά
και φύτρωσαν στα χείλη μου
των αστεριών αχτίδες.
Αλλάζει στο μάγουλό μου
των δαχτύλων της το τρέμουλο,
τυλίγει γλυκά με το χέρι της
τον ήλιο μου κι είναι
τα μάτια της γαλάζια.
Ατάραχο ετούτο το νερό,
κυλάει μέσα του το φως του φεγγαριού.
Οι Πούλιες τραγουδούν,
πορτοκαλί σαν βάφουνε
τ’ ολόγιομά του μέσα.
Των ανέμων και των θαλασσών
η ψυχή, ένα σμάρι γλυκόφωνα πουλιά.
Λουλουδίζει η σιωπή,
είναι συνταίριασμα χαρά
να φτερουγά ο χρόνος φλέβα φλέβα
κι από κρυστάλλινες πηγές
να πίνει στο λαιμό της.
Απόψε άνοιξα σε δέρμα λυρικό,
γεννήθηκαν στο στέρνο μου
μυριάδες χρυσά άστρα.
ΛΕΞΟΦΟΡΕΜΑΤΑ 