Γυναίκα βελούδινη.
Απλώνεται στους τοίχους
η ζεστασιά του χνώτου της.
Τρέφεται με του λουλουδιού το σπόρο.
Δραπετεύει στους κήπους
την ώρα που όλοι πεινούν
και το φάγωμα είναι της σαρκός της.
Από το δέντρο της γης
η ανασαμιά της, περιστρέφεται χιονόλευκη,
τα μάτια της γυμνά
επιστρέφουν πάντα στη θάλασσα,
αγνοεί την ομορφιά τους.
Ήρεμη και τεράστια.
Μέσα στο χάος.
Κι η απαλότητά της
δραπετεύει αναρίθμητες φορές
από τις κατοικίες δαιμονισμένων θεών.
Στην ευγένειά της
κρέμονται μυστικά κλειδιά του σύμπαντος.
Πέτρα σκληρή, φτερό ευαίσθητο,
παλεύει
ραμφίζει
φθείρεται
καταλαγιάζει κι αγρυπνά,
υποταγμένη στο μεγαλείο της αγάπης.
Γυναίκα βελούδινη.
Ατόφια.
Χώρος ασυναρμολόγητος,
ρευστή, ηλιοφώτιστη,
καταδύεται και αφομοιώνει
του κακού τον απόηχο,
τον βάζει μέσα της ολόκληρο
και λαβωμένη τον σπάει σε σύννεφα,
τον απλώνει στης φοινικιάς τα άνθη
και τον καραμελώνει μ’ ελπίδα στο στόμα,
για να βγει απ’ τη στρογγυλάδα της
διάφανο γαλάζιο.
Σαν τα γέλια των παιδιών.
Δίχως τις βελούδινες γυναίκες,
ο κόσμος θα ήταν ψυχικά βαρύς.
Kι ανάγλυφα ωχρός.
ΛΕΞΟΦΟΡΕΜΑΤΑ 