Νύχτωσε.
Ακουμπώ τη γη δειλά απόψε,
είναι ματωμένη.
Τόσος θάνατος
για ζωή,
μόνο ανθισμένη της πρέπει
να μοσχοβολά η Αγάπη.
Η ευωδιά της αφήνω
να με ξεπλύνει,
τ’ άνυδρα και τα φαρμάκια
λογοδοτούν γονατιστά μπροστά της,
σ’ αυτήν που με ξαναγεννά.
Ό,τι ονοματίζω
στην ψυχή που ξυπνάει
να είναι φως
και τρυφερά ν’ αγγίζει
τα σημάδια σου.
ΛΕΞΟΦΟΡΕΜΑΤΑ 