
Πουπουλένια
τα σύνορα
ανάμεσα
στις πανοπλίες μας.

Πουπουλένια
τα σύνορα
ανάμεσα
στις πανοπλίες μας.

Ανάμεσα στο νερό
και το φως,
σαν ερωδιός
βρίσκομαι.

Η ομορφιά
των στιγμών
λαξεύεται
σε μια διάσταση
λυτρωτική.

Ποιανής τρέλας
το άγγιγμα
γυαλίζει στο σκοτάδι;

Μικροσκοπικοί
σπασμοί σκέψεων
γονατίζουν στην ατμόσφαιρα,
ένα μικρό λουλούδι
με μυστηριώδη δύναμη
έπεσε απ’ τα χείλη σου,
χαζεύω πάλι
την αξιοθαύμαστη λεπτότητά του.
Οι πέτρες με τη μελαγχολική λάμψη
θα μας περιμένουν πάντα
στον τόπο μιας εκτέλεσης.
Ρευστή κυλώ ανάμεσα στα πράγματα,
η μηδαμινότητα
δεν εμποδίζει τα θαύματα,
τα μάτια μας σε μυστική προσταγή.