ΛΕΞΟΦΟΡΕΜΑΤΑ

Το κορίτσι με τα μεταξένια, στον κόρφο, φεγγάρια
έβρισκε τόσο συγκινητικά τα υψωμένα δάση,
τα υπόγεια ρεύματα,
τις ασπρόμαυρες κατεβασιές.
Το κορίτσι με τα μεταξένια φεγγάρια
και την ευωδιαστή λύπη
εκδήλωνε την αγάπη της
άλλοτε ηλιόλουστα κι άλλοτε αδέξια,
με σκιερές γωνιές.
Κι ο κόσμος τραγουδούσε χίλιους ψιθύρους.
Κι οι βράχοι μες στο νερό γίνονταν πόδια.
Και τότε γελούσε μ’ έναν ρυθμό αρχαίο.
Και το φως αναδυόταν σα δελφίνι
μέσα από τις βυθισμένες της πτυχές.
Και με μια γεύση αλλιώτικη
που θύμιζε αβοκάντο ή ζουμερή φράουλα
φιλούσε τον πόνο
και τον έπαιρνε βόλτα μαζί της στο σκοτάδι.
Και στου προσώπου της τη φαντασία
οδηγούσε το σύμπλεγμα της Άρκτου.
Γεμισμένα ρόδα τα μάτια της αυγή
φτέρωναν το πληκτικό.
Ανάπλαση μες στη νυχτιά
έβρισκε ερεθισμένες όλες τις εποχές.
Κι ανέβλυζε το μενεξεδένιο απ’ το δείλι
όταν χόρευε με τους θαλασσένιους ήχους.
Κι αφιέρωνε τα κοχύλια
στου νησιού τα χίλια πνεύματα.
Το κορίτσι με τα μεταξένια φεγγάρια.