Διασχίζω
τη νύχτα με δέντρα σκιές.
Αυτό το φεγγάρι
δεν πέτρωσε τα μάτια.
Ξεκλειδώνω τους φόβους
αγκυλωμένους να τεντωθούν
και τρίβονται
ξαναμμένοι πάνω μου.
Λύνω τα χέρια
να τους αγκαλιάσω,
αποσύρεται ζοφερό
το πρόσωπο των λογισμών.
Κομήτες με κουρκουλάνε
στο γέλιο μου,
πλανόδιο το φέγγος
γαντζώνεται στη γάμπα,
στάζω άστρα μέχρι το ξημέρωμα.
ΛΕΞΟΦΟΡΕΜΑΤΑ 