Καρφώνονται άστρα
από τα μάτια μας
στην άμμο,
ναυάγια πρόθυμα
σε χρώμα αποχείμωνο
και τα κουκούτσια της γεύσης μας
βγάζουν ακόμη φως,
κρύσταλλοι που ξεπροβάλλουν
μέσα σε σκούρο σμαραγδί νερό.
Περνούν από μπροστά τους
τα σμήνη των ονείρων,
όλο το βύθισμα εκεί
που βασιλεύει το άψαχτο
ταπεινά κι αιώνια
γίνεται κεντιά της θάλασσας,
να μερεύει με τ’ αλλόκοτα
των μανιταριών
τ’ αγριεμένα της.
ΛΕΞΟΦΟΡΕΜΑΤΑ 