
Ξεκουφαμένοι
απ’ τις ηχηρές δηλώσεις
των γκρίζων κοστουμιών,
πλησιάζουμε ξυπόλυτοι
να συναντήσουμε
μάτια ανθρώπων χωρίς στέγη,
μα τόσο βρώμικη
η άστεγη ψυχή μας
βρέχει κι άλλο
απ’ τις ασάλευτες θέσεις
την ταπετσαρισμένη αδιαφορία.
Φωτίζεται ανατριχιαστικά
μέσα στο βλέμμα εκείνων
η γυαλάδα μιας καθαρότητας
διαφορετικής
απ’ τις χρυσές ράβδους
των πολιτισμένων αλυσίδων.