Του ροδιού η σάρκα
πορφυρή και γω μαζί της μέσα,
ολόγλυκη, ατόφια, δροσερή,
γδύνοντάς την
βρέχει αστραπές,
τους κόσμους φτερουγάει,
δρόμους, οχήματα, σηματοδότες
κι ατσαλάκωτο λιώνει
σε ρουφηχτό υγρό ξερίζωμα,
ό,τι τα μάτια έβλεπαν
κινούν αλλιώς τα ερείπια,
κωπηλατούμε πάνω από φεγγίτη,
γελαστοί κερνάμε μέλι
και του φεγγαριού τ’ ασπράδια,
από την πόλη απέμειναν
των άστρων λογοπαίγνια,
κατάκοποι απ’ τους τοίχους
γητεύουμε την πλάση,
πυγμαχίες και παγόβουνα.
Σε κάθε μας νησί
λιώσαμε τα πανιά μας,
υφαίνω κάθε μέρα αλαργινό,
ξεσκεπάζω αέρα στο χαμό,
άγιο πρόσωπο,
η φωνή σου χειρόγραφο
και προσευχή μου.
ΛΕΞΟΦΟΡΕΜΑΤΑ 