Να πεις στα φύλλα
που χορεύουν κόκκινα
πως ήρθε η ώρα τους
να γίνουν μαραμένα,
στο βασίλειο που περνά η θάλασσα
τα σύγνεφα πάνε ανάποδα
κι ουρανοί αστράφτουν κύματα.
Ένας πυρσός μαγικός
σκορπά τη δύναμή του
στον κόρφο μου,
ό,τι ο χρόνος κυλά
θ’ ανεμοκαβαλήσει με μάτια ολάνοιχτα,
σελήνη πορσελάνινη
παιχνιδίζει αιμόφερτη με την αχλύ,
τρέχει κασσίτερος από τα στήθη της,
στάζει κρεμασμένη στο άπειρο,
κατάδηλα ζεστή ακόμα.
ΛΕΞΟΦΟΡΕΜΑΤΑ 