Σε κάθε λακκούβα που οι σταγόνες δημιουργούσαν μικρούς ομόκεντρους κύκλους το μυαλό του γύρναγε σε εκείνη τη πρώτη και τελευταία μέρα τους, στις στιγμές που πετούσαν πετρούλες στη θάλασσα γελώντας, καταπράσινη ακρογιαλιά, ήλιος, οι δυο τους αλμυροί.

Δεν πέρασε μέρα που να μην τη σκεφτεί από τότε. Τα πιο αστεία πράγματα συμβαίνουν όταν δεν τα περιμένεις. Έτσι κι εκείνος. Ερωτεύτηκε για την πλάκα. Όπως για την πλάκα τώρα πέφτει πάνω του η βροχή. Γιατί ήταν καλοκαίρι και τα μάτια της έλαμπαν. Γιατί είχε ψιλές φακίδες που ήταν σίγουρος πως το είχαν σκάσει από κάποιο μυθιστόρημα για να συναντήσουν τη μύτη της. Τον πείραζε ανελέητα κάνοντας τον να νιώθει σα μικρό παιδί και δεν ήταν σίγουρος αν ήθελε να της χιμήξει ή να θυμώσει. Σοβαρός, συγκροτημένος, με έλεγχο που απέκτησε με το αίμα του. Είχε απολύτως ό,τι χρειαζόταν στη ζωή του.