Κιτρινόφτερες πεταλούδες
κάθε βράδυ,
στους δρόμους μιας πόλης φάντασμα,
σπρώχνουν σωρούς στις άκρες
αγέννητα χαμόγελα,
μάσκες
και ξηλωμένα θέλω.

Μορφωθήκαμε και σήμερα
σε άσπρες οθόνες,
ξυρίζοντας κωδικούς
αραχνοΰφαντων επιθυμιών,
ανυπόμονα απαθείς
για την αυγή
που θα ‘ρθει.